´
Categorie: Blog
De kracht van woorden
De kracht van woorden
Het zijn niet altijd de grote gebeurtenissen die je leven veranderen.
Soms zijn er maar een paar woorden voor nodig.
Woorden die iemand tegen je zegt op een moment dat je openstaat, kwetsbaar bent of simpelweg je weg probeert te vinden.
Al vanaf het moment dat ik begon met werken, ben ik bezig geweest met persoonlijke ontwikkeling.
Gaandeweg werd me steeds duidelijker hoeveel invloed woorden hebben.
Niet alleen woorden op zichzelf, maar ook hoe ze binnenkomen.
Want hoe iemand woorden ontvangt, wordt gevormd door karakter, opvoeding en alles wat iemand al heeft meegemaakt.
En juist daarom kunnen woorden zo diep raken.
Ze kunnen iets openen, maar ook iets breken.
Ik werd me daar voor het eerst echt bewust van tijdens mijn eerste bevalling.
Ik was jong en vol vertrouwen — we zijn immers gemaakt om kinderen op de wereld te zetten.
Toen ik de verloskundige belde, zei ze:
“Dat denkt iedereen bij een eerste, wacht nog maar even af.”
Op dat moment voelde ik mijn vertrouwen in mijn lichaam wegglijden.
Na drie keer bellen kwam ze uiteindelijk, zuchtend, mijn kant op.
En toen was er paniek — want binnen anderhalf uur had ik volledige ontsluiting.
Bij mijn tweede bevalling gebeurde iets vergelijkbaars:
“Dit kun jij niet, hij ligt verkeerd om.”
Later heb ik zélf vrouwen mogen begeleiden bij bevallingen met sterrenkijkers — zoals we dat noemen.
Bij de derde had ik me er al bij neergelegd, meconiumhoudend vruchtwater: weer naar het ziekenhuis. Protocol. Logisch misschien.
Maar niet altijd passend.
Want wat als iemand juist heel snel bevalt?
Wat als iemand zich niet veilig voelt in een ziekenhuis?
Wat als dát er juist voor zorgt dat alles stagneert?
Met ons hoofd begrijpen we de woorden vaak wel.
Ze zijn praktisch bedoeld. Soms medisch logisch.
Maar woorden doen meer dan informatie geven.
Ze raken aan vertrouwen. Aan eigen kracht. Aan autonomie.
En precies daar ligt hun enorme invloed.
Later, toen ik mijn kinderen opvoedde, merkte ik opnieuw hoe groot die invloed is.
Een kind dat zoekende is.
Een puber die zijn plek probeert te vinden.
En dan de woorden van volwassenen.
Woorden die soms achteloos worden uitgesproken, maar diep kunnen landen.
In mijn werk als rijinstructeur zag ik dat ook heel duidelijk.
Ik begeleidde mensen met ADHD, autisme, faalangst, maar ook mensen die het hele traject al eens hadden doorlopen en zo onzeker waren geworden dat ze jaren niet meer durfden.
En zonder dat ik ze inhoudelijk nog veel hoefde te leren — want ze kenden het vaak al — haalden ze in één keer hun rijbewijs.
Niet door meer kennis, maar door vertrouwen, compassie en echt luisteren.
Mijn dochter hoorde laatst van een docent:
“Met zo’n houding kom je er sowieso niet.”
Misschien bedoeld als wake-up call.
Maar als iemand al niet gemotiveerd is… wat doet zo’n zin dan?
Helpt het iemand vooruit?
Of bevestigt het juist het gevoel dat het toch al niet lukt?
Onlangs vertelde ik enthousiast over een idee waar ik mee bezig ben.
De reactie:
“Ja… ik zou er niet voor betalen.”
En toen dacht ik: maar dan gaat dit dus niet over jou.
Jij bent simpelweg niet mijn doelgroep.
Een persoonlijke mening wordt vaak uitgesproken als een waarheid.
Maar dat is het zelden.
Een veel interessantere vraag zou zijn:
Hoe kun je mensen bereid maken om te betalen voor jouw kennis en kunde?
Dat is nieuwsgierig.
Dat opent mogelijkheden.
In mijn werk als kraamverzorgende zag ik het ook.
Een moeder, net bevallen.
Kwetsbaar, moe, zoekend.
“Ik doe de baby wel even in bad, dan kun jij het daarna overnemen.”
Wat zeg je hier eigenlijk?
Dat zij het nog niet kan.
Of zoals ik een collega hoorde zeggen:
“Wij hebben ook iets te willen.”
Met andermans kind?
In die eerste, zo belangrijke periode van hechting?
Eén zin — of zelfs één blik — kan het verschil maken tussen:
“Ik kan dit.”
of
“Zie je wel, ik kan dit niet.”
Woorden sturen.
Hoe iemand naar zichzelf kijkt.
Hoe iemand een situatie beleeft.
Soms zelfs welke richting iemand kiest in het leven.
Daarom geloof ik dat we allemaal een verantwoordelijkheid hebben in de woorden die we kiezen.
Niet om perfect te zijn.
Niet om alles voorzichtig te maken.
Maar wel om bewust te zijn van de impact.
Want woorden kunnen vertrouwen, kracht en intuïtie laten groeien.
Ze kunnen iemand klein en onzeker maken.
Ze kunnen nieuwsgierigheid en creativiteit openen.
Of deuren sluiten.
En vaak kost het maar een kleine verandering.
Niet zeggen:
“Dat gaat niet lukken.”
“Waarom heb je dat nog steeds niet gedaan?”
Maar vragen:
“Wat heb je nodig om dit te laten werken?”
“Wat voel je hierbij?”
“Hoe kan ik je helpen?”
Misschien is dit mijn uitnodiging aan jou.
Sta eens stil bij de woorden die je gebruikt.
Als ouder.
Als docent.
Als zorgverlener.
Als coach.
Als mens.
Want degene tegenover je staat misschien op een kruispunt in zijn leven.
En jouw woorden kunnen zomaar het bordje zijn dat de richting aangeeft.
Een nieuw begin
Soms duwt het leven je zachtjes een andere richting op…
En soms gaat dat niet altijd even subtiel.
Ik heb altijd gedaan wat ik het allerliefste doe — mensen begeleiden, ondersteunen, geruststellen en helpen groeien. Alleen bleek mijn lichaam daar soms nét iets eerder moe van te worden dan mijn enthousiasme.
In plaats van dat als een probleem te zien, ben ik het anders gaan bekijken. Want als er één ding is dat ik in mijn werk heb geleerd, is het dat verandering ook gewoon een nieuw begin kan zijn. En soms zelfs een heel mooi begin.
Door de jaren heen heb ik in verschillende rollen gewerkt waarin één ding altijd centraal stond: mensen terug in hun kracht brengen.
In de kinderopvang werkte ik met alle ontwikkelingsgebieden van jonge kinderen en zag ik hoe belangrijk een veilige basis en vertrouwen zijn voor groei. Als faalangst-autorij instructeur begeleidde ik mensen die behoefte hadden aan een empathische, meer mensgerichtere benadering en een zachte, geduldige begeleiding – en geloof me, daar leer je alles over geduld, vertrouwen opbouwen en kleine stapjes die uiteindelijk grote overwinningen worden.
En in de kraamzorg mocht ik pasgeboren gezinnen ondersteunen in één van de meest bijzondere en intense periodes van hun leven, waarin ik mij specialiseerde in hechting, het volgen van je eigen intuïtie, het versterken van je eigen kracht en autonomie.
En eigenlijk komt al dat werk op hetzelfde neer:
mensen laten ervaren dat ze vaak meer weten, kunnen en sterker zijn dan ze zelf denken.
Precies die ervaringen, kennis, expertise en vooral mijn passie voor begeleiden vanuit vertrouwen, hebben mij gebracht bij wat ik nu doe: pasgeboren ouders ondersteunen. Niet vanuit een boekje of een perfect plaatje, maar vanuit ervaring, aandacht en een flinke dosis vertrouwen in mensen.
Deze manier van werken voelt voor mij als een logische volgende stap, waarin mijn ervaring, kennis, expertise en passie samenkomen — met meer rust en de ruimte om mijn werk op een manier te doen die echt bij mij past.
Want ouders worden is prachtig.
Ouders zijn vervullend
Maar soms ook een beetje overweldigend en veel.
En dat is volkomen normaal.
Mijn rol? Naast je staan. Meedenken. Rust brengen. Soms een praktische tip geven, soms gewoon even luisteren. En altijd met het doel dat jij je weer zekerder voelt in jouw eigen manier van ouderschap.
Want uiteindelijk geloof ik in één ding heel sterk:
De kracht zit al in jezelf.
Soms moet iemand je alleen even helpen om die weer te zien.
En precies dat is waar ik me met veel passie en plezier voor inzet.
“Vanuit vertrouwen groeit je eigen kracht.”
Lees verder
Veiligheid Bieden
Vandaag verscheen er een flink artikel over onze visie op de kraamzorg in het Noord Hollands Dagblad. We hebben hierop al veel fijne, aanmoedigende, leuke reacties op gehad.
Een krant moet natuurlijk aandacht trekken met stellige koppen, maar zo zwart wit als een krant dat stelt is het in de praktijk natuurlijk nooit. Als reactie op dit artikel kregen we een reactie van een kraamverzorgende die zegt dat zij al jaren gezinsgericht werkt en al haar kraamvrouwen (en ook die van haar collega’s) zich veilig voelen in hun huis en lichaam.
Dat klinkt te mooi om waar te zijn en dat is het ook. Want menen dat kraamvrouwen zich helemaal veilig voelen in de kraamweek is ontkennen van hun kwetsbaarheid. Ieder gezinslid veiligheid kunnen bieden zou betekenen dat kraamverzorgenden superkrachten bezitten. Niemand is een superheld, we zijn mensen en het is ontzettend belangrijk dat te onderkennen.
Ik heb afgelopen weekend op een retraite met mijn partner proefondervindelijk weer ondervonden hoe kwetsbaar en moeilijk het is om veiligheid te waarborgen. Waar ik me wél veilig en gezien voelde, voelde hij zich onveilig en totaal niet gehoord. Vanuit verschillende behoeften hadden we een totaal andere beleving in dezelfde omgeving. Er werd op mij afgestemd, maar niet op hem. En dat had ook een negatieve invloed op mij.
In een kraamgezin kan het zo zijn dat de kraamverzorgende zorgt dat de baby veilig is, maar de papa het liefst de deur uit is zolang de kraamverzorgende er is. Of dat de moeder het intuïtief niet prettig vindt dat haar baby in een bedje wordt gelegd, maar het laat gebeuren omdat de kraamverzorgende dit advies geeft. Of dat de grote zus niet mag helpen, terwijl ze dat heel graag wil. Of dat de baby de nabijheid van zijn mama verlangt, maar mee moet met de kraamverzorgende omdat zijn moeder rust moet houden.
Er kan op een bepaald moment veiligheid voor het ene gezinslid zijn, maar voor iemand anders juist onveiligheid.
Het is enorme ontzettende uitdaging om af te stemmen op ieder gezinslid en de veiligheid voor het hele gezin te waarborgen. En dat is niet erg. Het is wel erg als je ervan overtuigd bent dat je altijd veiligheid te kunnen bieden op ieder moment in de kraamweek voor iedereen.
Je kunt als kraamverzorgende pas écht veiligheid bieden als je naar jezelf kunt kijken en eerlijk en kwetsbaar durft te communiceren. Als je begrijpt dat verbinding, verlies van verbinding en herstel ervan nodig zijn om veiligheid te bieden. Als je kwetsbaar durft te zijn en geen masker ophoudt dat jij het allemaal wel goed doet voor iedereen. Als je oprecht je excuus kan aan te bieden als je iemand even over het hoofd hebt gezien.
Veiligheid faciliteren is een continu proces wat we een leven mogen leren. Of je je vak nu lang of kort uitoefent. Of je ouder bent van een pasgeboren baby, therapeut, leraar of in enig andere rol waar je te maken hebt met andere mensen.
Supervisie, intervisie en leertherapie zijn niet voor niets vereisten voor coaches en therapeuten. Ook voor kraamverzorgenden, die in een prachtige en kwetsbare tijd in een gezin aanwezig zijn, mogen een leven lang leren en reflecteren. Het gaat er niet om of je het goed of fout doet, maar iedereen mag leren en zichzelf gunnen om zich te ontwikkelen als professional én mens.
Wij gunnen alle kraamgezinnen een kraamverzorgende die kwetsbaar durft te zijn en voldoende reflectievaardigheden heeft. Want dan is het mogelijk goed-genoeg af te stemmen op ieder gezinslid. Dit vraagt om een veilige leeromgeving waarin experimenteren, falen en spelen van groot belang is. Die plek willen wij bieden in onze 8-daagse nascholing voor kraamverzorgenden.
En ook wij kunnen daarin als docenten niet een continue veiligheid op ieder moment aan iedereen bieden. Wij nemen wel verantwoordelijkheid voor het faciliteren van een veilige omgeving waar steeds ruimte is voor feedback en iedereen er onvoorwaardelijk mag zijn.
Want in kwetsbaarheid en empathie zit de sleutel tot veiligheid.
Lees verder